ผมติดโรคครับ
posted on 28 Nov 2006 22:58 by sushimeaninternet กำลังขโมยชีวิตผมไป...ไม่ดิ ผมกำลังติดinternet งอมแงม
จน วันๆนึ่งแทบจะไม่ทำไร ผมลืมแม้กระทิ้งสิ่งที่ผมรักที่สุด...ลืมวิธีการLoft ในmaya ทั้งๆที่มันเป็นวิธีที่ง่ายในการขึ้นโมเดลและทุกครั้งที่ทำด้วยวิธีนี้ ผมมีความสุขมาก
photoshop แทบไม่เคยเปิดเล่นเลย สักครั้ง จากเมื่อก่อนที่จะชอบตัดต่องาน
เพื่อ หลอกสายตา ชาวบ้านเป็นที่สุด แต่เดี๋ยวนี้แม้แต่จะเปิดมันขึ้นมาก็ยัง ไม่เคยคิดเลย
ผมมี tutor สอนทำรถ ตั้งแต่ต้นจนจบ...อยากได้ติวเตอร์นี้มานาน
นั่งโหลดจนครบ..เพราะเคยคิดว่าอยากขึ้นโมเดลรถเก่งๆ..แต่ มาวันนี้แม้จะเปิดดู
ผมยังไม่คิดจะเปิดดูเลยด้วย ทั้งๆที่ผมดูแล้วค่อนข้างจะหัวไวกับสิ่งที่ชอบ
แต่ตอนนี้เหมือน ในหัวผมมีแต่ msn... มีแต่เรื่องบ้าๆบ่อๆ
ความสามารถด้านคอมพิวเตอร์ผมกำลังหายไป...
ความสามารถด้านbasketball กำลังหายไป
ผมเคยชอบเล่นบาสแต่วันนี้ ผมทำแค่ตื่นขึ้นมา ดูข้อมูลจำนวนมากวิ่งผ่านหน้าจอขนาด 17นิ้ว
จอรุ่นเก่าที่กำลังทำลายสายตาผมไปในตัววันๆนึ่งมีข้อมูลวิ่งผ่านสายตาผมเป็นร้อยๆตัวอักษร
แต่ไม่มี ตัวไหนเลยที่ให้คุณค่ากับผม นอกจาก สร้างความโง่เขลาให้กับตัวเอง
และทุกครั้งที่ผมหาอะไรไม่เจอมันจะทำให้ผมอารมณ์เปลี่ยนไปได้ง่ายจน บางครั้ง
ผมกลายเป็นอีกคนที่เปิด หน้าต่างbrower หลายๆสิบอันเพื่อหา ของบางอย่าง
จนกว่าจะเจอ บางครั้งใช้เวลา 8-10 ชั่วโมงเพื่อหา มัน จนหนังสือที่ชอบอ่านอย่าง
อทิมิส ฟาวส์ หรือ แฟรง อบาเนส แทบจะไม่ได้หยิบมันขึ้นมาอ่านด้วย
แน่นอนละ
เรื่องวาดรุป รวมถึงการเพ้นส์สีด้วยแอร์บรัชนั้น แทบจะ กลายเป็นสิ่งที่ถูกลืมไปในชีวิตผม
ผมเคยนั่งรถยาวนาน 2ชั่วโมงเพื่อไปซื้อถังลม ใช้กับงานแอร์บรัช ไปถึงคลองถม
แล้วต้องแบกถังลมขนาด 5กิโล กลับบ้าน
แน่นอนละผมไปtaxi ขากลับ ผมต้องกอดเจ้าถังลมสีเขียวใบเตย กลับบ้าน
มันชั่งเหนื่อยซะจริงแต่กลับมาต้องเจอกับปัญหา ต่อสายลมเพราะ เกลียวที่มีมันเข้ากันไม่ได้
ผมค่อนข้างเป็นคนรักษาของมากๆ ตอนนี้แอร์บรัชที่ซื้อจาก วงรจักร กำลัง จะขึ้นสนิม
เพราะไม่ได้จับมันนาน ผมเคยนั่งทำโมเดลได้เป็นวันๆแต่วันนี้แม้แต่จะหยิบมา
ก็แทบจะไม่เดินไปหยิบเลย ผม
มี อิวาแกเลียน
มี โมเดล ซอล คอนเนลี่
มี The devel from hell ตัวสูงขนาด 1เมตร
รวมถึงโรบอทที่ตกจากตู้ ยังไม่ได้ทำการซ่อมเลย แย่จังทำไมผมเป็นแบบนี้
ผมมีหนังสือที่รอการเปิดจากผมเอง อีกหลายเล่ม จนตอนนี้มีหนังสือมากกว่า 5เล่ม
ที่ผมซื้อมาดองไว้ปลายเตียงแล้วไม่เคยที่จะหยิบมันขึ้นมาอ่านเกิน 10ตัวอักษรเลย
ผมเคยที่จะอ่านหนังสือคอมแล้ว ตีโจทย์ ให้เพื่อนเข้าใจได้เร็วกว่าไปนั่งเรียนในห้อง
แต่มาวันนี้แม้จะนั่งเรียน กับเพื่อน หัวผมมันก็หยุดนิ่ง เหมือนคิดอะไรไม่ออก
คงต้องใช้เวลาอีกมากมายกว่าจะจูนอัพ ให้กลับมาเป็นเหมือนเดิม
ผมเคยที่จะนั่งปั้นโมเดล จากโปรแกมซีบรัช ได้เป็นวันๆเพื่อพัฒนาฝีมือ
เพราะผมชอบ ที่จะอยู่กับงานโมเดลมากกว่า งานtexture หรือanimation
ทั้งๆที่ผมสามารถที่จะสร้าง ภาพแนว texture ได้ใกล้เคียงกับของฝรั่ง
ส่วนanimationคงเป็นงานที่น่าเบื่อสำหรับผมนะ แต่ตอนนี้ผมลืมทุกอย่างไปหมดแล้ว
มันหายไปหมดเกลี้ยง...สอบเสร้จfinalนี้ผมคงต้อง จูนหัวผมให้กลับมาเหมือนเดิม
รวมถึง After effect ที่ผมอยากเล่น และอยากไปเรียน กับพี่ ที่เค้าทำงานด้านนี้
จนตอนนี้ผมยังไม่ได้ไปเรียนกับพี่เค้าสักครั้งเลย....
เวลาผมจมหายไปกับ internet ซะส่วนใหญ่คงถึงเวลาที่จะ
ก้าว กลับมาตรงที่ๆผมเคยชอบ สักที แต่มันก็ยากนะกับการชนะใจตัวเอง
ใจผมไม่เคยที่ล้ม ถึงล้มผมก็พยายามที่จะลุก
แต่ตอนนี้กายผม มันสู้กับใจผมอยู่ตลอดเวลา
ผมคิดว่าการที่ผมเข้าไปเป็นทหารเพียงแค่ระยะเวลาสั้นๆเพื่อจะได้เรียนรู้ว่า
ชีวิตคนๆนึ่งมันต้องลำบากขนาดไหนกว่าจะได้คำ ยอมรับ จากคนรอบข้าง ว่าเรา ก็มี
ความอดทนขนาดไหน นั้น มันไม่ง่ายเลย เพราะตลอดเวลา 3เดือนของการฝึก
ไม่มีคืนไหนเลยที่ไม่คิดถึง ครอบครัวของผม
คนที่ผมเคยเกลียดและดูถูกเค้า พอเข้าไปอยู่ในนั้น คนเหล่านั้นคือคนที่
ผมคิดถึงและ ลดฐิทิลง จนกำแพงที่เคยกั้นผมกับเค้าได้ หายไป และทำให้ผม
ยอมรับในสิ่งที่ผมเป็น ยอมรับในตัวพวกเค้า
แต่สิ่งที่เกิดขึ้นอยู่ตอนนี้ คือการ เอาชนะใจตัวเอง นั้น มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
ทั้งชีวิตของผม ผมได้ไปในที่ๆผมอยากได้แล้ว ได้รับคำยอมรับจากคนรอบข้าง
ในระดับนึ่ง ซึ่งถึงตอนนี้ผมเหลือแค่คำยอมรับจาก แม่ของผมว่า ผมสามารถใช้ชีวิต
ได้ด้วยตัวเอง...และนั้นคือการ ตั้งใจไปให้ถึงฝัน..ปริญญาโท
ผมบอกกับตัวเองตลอดว่าวันที่ผมเรียนจบ วันนั้นคงเป็นวันที่ผมมีความสุขที่สุด
แต่...
ดูสิ่งที่ผมทำตอนนี้ มันดูเหมือนว่าผมกำลังทำลายชีวิตผมอย่างเลือดเย็น
ผมทำลายตัวเองแท้ๆ..ผมคิดว่าน่าจะถึงเวลาที่จะกู้ชีวิตผมกลับมาเป็นอย่างที่มันควรจะ
เป็น อย่างน้อย พอเรียนจบ ผมจะได้มีเวลามากพอที่จะทำงานด้านanimation
งานด้านที่ผมรัก... ผมจะไม่จมอยู่กับโลกใบนี้ตลอดไป ผมจะต้องออกจากโลกใบนี้ให้ได้
มันง่ายนะที่จะพูด แต่มันยากที่จะทำ แต่ผมว่าผมต้องทำได้นะ
ผมเขียนไว้เพื่อเตือนตัวเอง ว่าวันนึ่งที่ผมก้าว ถอยหลังเข้าโลกใบนี้อีก
เรื่องราวตรงนี้จะเป็นตัวค่อยเตือนสติให้ผม ถอยไปข้างหน้าเพื่อหนี ออกจากโลกแห่ง
โลกเรารู้จักกันดี...Internet
ในทุกๆวัน ผมหายเข้า -ออกเป็น internetไปหมดแล้ว
ผมเคยฝันว่าบินได้...ในความฝันนั้นผมบินได้ ตามใจนึก...
แต่วันนี้ ทุกเวลาที่ผมนอน เหมือน ผมไม่ได้นอน หัวผมมันทำงานตลอดเวลา
เหมือนเครื่องServerที่ถูก รันให้ทำงานตลอดเวลา
กายผมหลับไปจริงแต่หัวผมยังรู้สึก รู้สึกได้ถึงว่า มีใครเดินเข้ามา และเดินออกไป
นั้นดิ เหมือนผมโม้ ผมโกหก แต่นี้คือสิ่งที่เกิดขึ้นกับผม
ไม่มีคืนไหนที่หลับสบาย ถ้าไม่เหนื่อยล้าจากการนั่งแช่หน้าคอมเป็นเวลานานๆ
ผมเก็บเงินซื้อnotebook เพื่อเอาไว้ใช้ในการทำงานด้าน กราฟฟิก
ผมลง optionในเรื่องของแรม เยอะพอสมควร มากพอที่จะรัน โปรแกรม adobe
พร้อมๆ 3-4ตัว สบายๆ แต่มาวันนี้
ผมเปิดแค่msn....แล้วก็ดูเว็บ ดูการวิ่งของข้อมูล[download] notebookผมทำได้แค่นั้นเองเหรอ
นี้ของเล่นราคาครึ่งแสนแต่ผมกลับเอามันมา รันแค่msn โปรแกรมขนาด 7เมกกว่าๆ
ที่กินแรมไม่ถึง 2% จากแรมทั้งหมดภายในเครื่อง
ผมมี mouse ปากกา เอาไว้ใช้ในการด้านดิจิตอลเพ้น...แต่ตอนนี้มันทำได้แค่เพียง
สิ่งของที่ น่ารำคาญของผมไปแล้ว....
จิตใจด้านศิลปของผมหายไป...
อาจจะไม่แรงพอเท่า เด็กศิลป แต่ก็มากพอที่จะเปลี่ยนให้ผม
เป็นคนมีความสุขตลอดเวลาได้
แต่ตอนนี้ไม่....ผมไม่happy เลย
ผมมักจะมีโอกาศดีๆเกิดขึ้นในชีวิตตลอดเวลา
แต่ผมบอกปัดไปหมด..เพราะผมติดinternet
ผมเคยเป็นคนมีความอดทนมากกว่านี้ มากกว่าตอนที่อยู่ในค่ายทหาร
แต่ตอนนี้ความอดทนผม มันน้อยซะเหลือเกิน...
แต่สิ่งที่ผมกลับได้มาคือ ผมเป็นคน 2 อารมณ์ โกรธง่าย หายเร็ว...เร็วจนน่าตกใจ
หลังจากเทอมนี้ไป ผมจะตั้งตัวใหม่ เพื่อกลับไปเป็นคนเดิม คนที่พยายามหาอะไรใหม่ๆใส่ตัว
ตลอดเวลา ผมเคยอ่านหนังสือคอม 5-6เล่มได้แบบไม่หยุดแต่มาวันนี้แค่จะหยิบมันขึ้นมาอ่าน
ผมยังเดินข้ามหนังสือเล่มนั้นไปไม่รู้กี่สิบครั้งแล้ว
ผมจะลองดูบางทีผมอาจจะมีสิทธิ์ที่
โอกาศดีๆเหล่านั้น จะกลับเข้ามาในชีวิตผมอีกครั้ง
ผมอยากรวยครับ อยากมีเงินเยอะๆ แม่จะได้ไม่ต้องเหนื่อยเพราะผมอีก
ลุงผมจะได้ไม่ต้องยืนผัดข้าว เสริฟฝรั่ง ผมอยากมีวันที่จะเห็นลุงของผม
นั่งดื่มเบียร ดูบอล บนจอ พลาม่าขนาด 30-40 นิ้ว ถ้าผมสามารถซื้อได้
ผมจะซื้อให้ลุงครับ จะได้ไม่ต้องทนดูจอเล็กๆ มันคงทำให้ลุงปวดตามากเวลา
หาลูกบอลไม่เจอ...
ผมคิดว่า ผมมีบางอย่างที่พิเศษกว่าคนอื่นในแง่ของสิ่งที่คน ไม่เชื่อกัน
และมี ความสารถที่ผมคิดว่า มันจะนำผมไปสู่ดินแดนที่ ผมอยากไป
ถึงแม้สิ่งที่ผมเขียนอยู่ตรงนี้มันเป็นภาพ ความฝันที่ผมวาดเอาไว้
ผมอาจจะเป็นแค่คนที่พูเก่ง โม้ไปวันๆในสายตาของคนที่ดูถูกผมตลอดเวลา
แต่แม่ผมบอกเสมอว่า "การกระทำ นั้น ดังกว่าคำพูด" สิ่งที่ผมพยายามทำคือ
หลบความสบประมาทจากคนรอบข้างว่าผมไม่เก่ง...
วันนึ่ง ผมต้องมีอย่างที่คนอื่นเค้ามีแม้มันจะไม่มาก มายมหาศาล
แต่ก็ต้องมากพอที่จะทำให้คนรอบข้างผมอยู่อย่างสบาย แม้ว่าผมจะต้องลำบากขนาดไหน ถ้าทำได้เช่นนั้นผมก็จะทำ ...ผมเป็นทหารเกณท์นี้ครับ
ผมผลัด 1 /49
ผมจบปริญญาตรี ด้านคอมพิวเตอร์ สมัครเข้าเป็นทหารต่อเลย
ผมคิดว่าโลกภายนอกคงไม่ลำบากไปกว่าการ กลิ้งไปโรงเสี้ยง หรือ
ต้องมุดโต๊ะตักข้าวเข้าปาก โดยที่มองไม่เห็นด้วยซ้ำว่า
ช่องข้าว มัน เละ ขนาดไหน
บางที วันนี่งผมอาจจะต้องอยู่คนเดียว แต่ผมก็มีความสุขนะ
ถ้า ผมสามารถหาเงินมาได้มากพอที่จะทำให้ แม่ของผม ไม่ต้องเหนื่อยในทุกๆวัน
ผมก็จะยอมที่จะทำมัน
บทความนี้ผมเขียน ไปเพื่อเตือนตัวเอง
ผมไม่ได้เขียนเพราะต้องโชว์อะไรจากให้ใครรู้
แต่ผมเขียนเพราะมันจะช่วยเตือนความเป็นตัวเอง ของผมให้กลับคืนมา
ยากนะที่เราจะชนะตัวเอง
สิ่งสุดท้ายที่ผมจำได้ และมันก็คงเป็นสิ่งที่ผม จำได้อยู่ทุกวัน
"ความฝันไม่เคยทำลายใคร ถ้าเราคิดที่จะทำมัน"
แต่ดูเหมือนฝันของผมจะยิ่งใหญ่กว่าที่ผมจะไปถึงนี้ดิ
ขอบคุณที่อุตสาห์อ่าน นิยายน้ำเน่าเกี่ยวกับตัวผมครับ
edit @ 2006/11/28 23:21:13
อินเตอร์เนตน่ะ มีทั้งคุณและโทษ เราต้องรู้จักเลือกใช้ให้เป็นประโยชน์นะ ที่สำคัญอย่าหมกมุ่นมากไป เอาเวลาว่างไปทำอย่างอื่นได้แล้ว
ปล.เราก็รู้สึกอยู่ลึกๆเหมือนกันว่าติดโรคนี้แล้วสิ ทำยังไงดีล่ะ
#1 By ๏ Little Devil๏ on 2006-11-28 23:17